Öngörülü çevre politikası, ekonomik yetersizlik ve sosyalizme özgü kayıtsızlık yeşil cenneti doğurdu... Yeryüzünün herhangi bir köşesinde bu denli biyolojik zenginliğe sahip başka bir örnek zor bulunur.

İyi bir yolculuğun anahtarı kötü başlamasıdır. Küba'ya yaptığım 13. seyahatin dördüncü gecesinde iki gencin saldırısına uğradığımda, tam da bu yüzden moralim yerine geldi. Havana'da kaldığım pansiyonun kapısında cüzdanımı gasp ettikten sonra koşarak olay mahallinden uzaklaştılar. Sessiz şehir merkezinde peşlerine düştüm. İlk sokağı geçtikten sonra ayakkabılarımdan kurtuldum, onları yakalamama ramak kalmıştı ama nafile. Gençler "Uçan Güvercin" dedikleri araçlarına binip kaçtı. Küba'nın 1990'lı yıllarda Çin'den ithal ettiği 1,2 milyon bisikletten biri olan bu araçlarla fosil yakıttan çevre dostu taşımaya geçilmesi amaçlanıyordu.

Uçan Güvercin yaklaşık 25 kilogram. Ancak bu gençlerin güvercini yokuş aşağı gidiyordu. Biri pedal çevirirken diğeri arkada ayakta dikilmişti. Gıcırtıyla gecenin karanlığında kayboldular. Yine de, talihsiz başlangıca rağmen Küba'da her zaman şu düstur geçerlidir: Gelecek muhteşem olacak! Öyle bir ülke düşünün ki âdeta kazara bir baştan bir başa yemyeşil kalmış.

2006 yılında Doğal Hayatı Koruma Vakfı (WWF) 150 ülkenin sürdürülebilir kalkınma düzeylerini hesapladı. Eğitim seviyesi ve ortalama yaşam süresi gibi etmenler ile ekolojik ayak izi, yani insanların kaynak tüketimi arasında bağıntı kuruldu. Oranları diyagrama vurduğunuzda şöyle bir manzara çıkıyor karşımıza: İlk dörtte birlik kısımda yoksul, az gelişmiş ülkeler toplanırken, zengin tüketim toplumları bu çeyreğin çaprazında konumlanıyor. Küba ise bambaşka bir noktada, kalkınma ve eğitim düzeyinin en yüksek, buna karşılık ekolojik ayak izinin en küçük olduğu çeyrekte yer alıyor. Anlamı şu: Dünyada sadece Küba'da kalkınma sürdürülebilir nitelikte. En azından istatistiksel olarak.

Yazı: Patrick Symmes