Yalnızlık, insanoğlunun en büyük korkularından biri. Birçok psikolojik macerasının ardında belki de bu korku gizli. Ama öte yandan da özlemle aradığı gizli cenneti yalnızlık. Hem korktuğu hem vazgeçemediği bir duygu. O ünlü sözde söylendiği gibi, "Yalnızlık bir mecburiyet olduğunda büyük bir ceza, bir tercih olduğundaysa büyük bir lükstür."
Çağımızda birçok insan yalnızlığı büyük bir ceza gibi yaşıyor. Kalabalık metropollerde yaşamını yalnız sürdürüyor. Bu ayki kapak konumuzda okuyacağınız gibi yalnızlık cinsler arasında da ayırım yapıyor. Kadınlar yalnızlığa daha fazla dayanabiliyor. Kendilerini oyalayacak meşgaleler buluyorlar. Erkekler ise yalnızlık karşısında daha kırılganlar. Daha çok korkuyor ve yalnız kalmamak için daha büyük çaba harcıyorlar.
Sanatçılar ise yalnızlığı arıyor. Onlar için yalnızlık ne korkulacak bir ceza ne de tercih edilecek bir lüks. Yalnızlık sanatçıların yaratabilmesi için bir zorunluluk. Kendilerini odalarına, atölyelerine gönüllü olarak hapsediyor ve oluşturdukları yalnızlığın bozulmaması için neredeyse aşırı bir titizlik gösteriyorlar.
Şarkılara, şiirlere konu olan yalnızlığın değişik biçimlerde algılandığını görebiliyoruz insanların hayatlarına baktığımızda. İçinde bulundukları ruh haline göre yalnızlığın algılanma biçimi de değişiyor. "Çağdaş hastalık" denilen yalnızlıkla ilgili olarak yapılan araştırmalar, gelişmişliğin bir yandan yalnızlığı ürettiğini bir yandan da yalnızlığa çareler bulmaya çalıştığını gösteriyor.
Bu sayımızda yalnızlığı her boyutuyla inceliyoruz. Sınırları nerede başlıyor, nerede bitiyor? Bu konuyla ilgili önyargılara, genlerin nasıl bir rol oynadığına, yıkıcı etkileri olup olmadığına değiniyoruz.
Yalnızlar, yalnızlık çekme konusunda yalnız olmadıklarını görecekler bunları okuduklarında. Yalnızlıktan korkanlar ise korkulacak çok da fazla bir şey olmadığını.

İyi bir ay dileğiyle...